خصیصه ششم: آشفته نبودن فکر
مشخصه ششم افراد خلاق این است که به خاطر نظم، سازمان و سیستم، تفکر خود را مشغول و آشفته نمی کنند. البته آدمهایی منظم هستند، اما نیازی ندارند که اشیاء و اشخاص در قالب آنان جای گیرند.
هیچگونه بایدی برای دیگران ندارند. برای همه حق انتخاب قائلند. فکر نمی کنند که دنیا باید به طرز خاصی باشد. هیچگونه مشغله ذهنی راجع به حدود نظافت یا نحوه نظم ندارند. به شیوه ای واقع بینانه و عملی زندگی می کنند.
اگر همه چیز در قالب مطلوب آنان جای نگیرد، آن را خوب و درست می پندارند و قبول می کنند. از این رو ساماندهی به نظر آنها یک وسیله مفید است نه یک هدف.
برای انجام هر کار از قوه فکر و تخیل خویش استفاده می کنند و به این خاطر است که هر کار را با خلاقیتی ویژه انجام می دهند.
اجباری نمی بینند که هر کار را به نحوی معین انجام دهند، از جزوه های راهنما یا نظرات کارشناسان دستور نمی گیرند، بلکه هر طور که تشخیص دهند عمل می کنند. این خلاقیت است و اینان بدون استثناء خلاق هستند.
خصیصه هفتم: زندگی در حال
مشخصه هفتم آنها این است که این افراد به جای زیستن در گذشته و یا آینده، در لحظه حال زندگی می کنند. از ناشناخته ها نمی ترسند و جویای تجربیاتی هستند که برایشان تازه و نا آشنا است و عاشق چیزهای مجهول و ناشناخته هستند.
تمامی لحظات حال را در می یابند و از آن لذت می برند. اوقاتی طولانی در انتظار یک رویداد، غیر فعال و راکد نمی مانند. شادمانی های خود را در لحظه حال در می یابند و هنگامی که لحظه حال بعدی فرا می رسد، شادمانی های آن لحظه را نیز جذب می کنند.
این افراد همیشه لذت می برند، به این دلیل ساده که، انتظار برای لذت بردن در آینده احمقانه است. آنها سرشان گرم دستاوردهای لحظه های حال است، در حالی که بیشتر مردم زندگی خود را در انتظار بازده های آینده سپری می کنند و هیچوقت هم به چیزی نمی رسند.
خصیصه هشتم: عدم نیاز به تایید دیگران
مشخصه هشتم افراد خلاق این است که به وضعی غیر عادی، هیچگونه نیازی به تایید دیگران ندارند. افراد خلاق قادرند بدون تایید و تحسین دیگران، وظایف خود را انجام دهند. بر خلاف اکثریت مردم، درصدد کسب افتخارات نیستند. به نحوه خارق العاده ای از چگونگی نظر دیگران نسبت به خودشان فارغند. به اینکه گفتار و رفتارشان مورد پسند کسی باشد، توجه ندارند.
این افراد آنچنان از درون خویش هدایت می شوند که به معنی واقعی کلمه بی اعتنایی به ارزشیابی دیگران نسبت به رفتار خود هستند، نه اینکه تایید و تحسین را فراموش کرده باشند، فقط پیداست که نیازی به آن ندارند.
در صداقت خویش صریح و بی پرده اند و بیانات خود را در لفافه کلمات خوشایند نمی پوشانند. نیازمند علاقه همه کس نیستند و میل افراطی و غیر معقول ندارند تا همه افراد همه اعمال آنان را تایید کنند.
آنان به نحو فوق العاده ای قادرند طبق نظرات و خواسته های درونی خویش و نه طبق امیال و دستورالعمل های دیگران، رفتار کنند.
